Jezus en Jorn

Ik ben op mijn 19e gaan studeren in Enschede nadat ik iets langer dan normaal over de HAVO had gedaan. De studie was International Business & Languages, wat na een half jaar toch niet de studie was die ik moest gaan volgen. Er zat wel een leuk meisje bij mij in de klas. Maar ze was christen en ik niet. Toch een paar keer met haar afgesproken en het onderwerp geloof kwam vanzelf ter sprake. Nou heb ik altijd geloofd dat er meer was dan alleen deze aarde en ons erop, maar het evangelie was me nog nooit zo verteld als toen en er begonnen voor mij toch wel puzzelstukjes op hun plek te vallen.

Na een tijdje moesten we voor de studie een week naar Parijs. Daar had ik een gesprek met een leraar die mij ook vroeg wat ik nou van haar vond en hij vroeg ook of het niet onmogelijk was omdat ze geloofde in Jezus. Toen reageerde ik zonder er bij na te denken met: “Ja, maar ik geloof dat ook.” En het voelde eigenlijk heel erg normaal. Vanaf dat moment heb ik God steeds meer gemerkt in mijn leven.  De verkering die ik met haar kreeg, werkte niet en was een kort leven beschonken. Maar ik ben bij NSE terecht gekomen en heb daar tot nu toe echt een gave tijd waar ik God kan ontmoeten in het gezelschap van hele gave lui. Mijn huidige vriendin ken ik ook via NSE en ook daaraan merk ik dat God heel erg bezig is binnen de vereniging. Hij werkt niet alleen aan Zijn relatie met jou, maar ook aan jouw relaties met anderen.